Ο ελληνικός εθνικισμός στο μέλλον:

"Όταν εμείς ρίχναμε μολοτοφ και καίγαμε το σύστημα, εσείς τρώγατε ακόμα McDonalds".

(γιατί κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ :)

Κύμα...

Κύμα. Απο το ρήμα της αρχαίας ελληνικής κνέω (-ώ) που σημαίνει φουσκώνω, πρήζομαι, εγκυμονώ. Κύμα θαλάσσης, λοιπόν, είναι το οίδημα της θάλασσας.

Η πασαρέλα των ονείρων

Πάλι ξύπνησα απο ενα "fashion victim" όνειρο. Είδα μια φίλη μου, η οποία στην παραγματικότητα σπάνια φοράει κατι διαφορετικό απο τζιν και μακό, να φοράει ένα διάφανο μπρονζέ-χρυσαφί φουστάνι, στα μάτια της είχε μικρές πεταλούδες ζωγραφισμένες, και στο κεφάλι της φορούσε κάτι σα μαντήλα, που όμως ήταν φτιαγμένη απο το ίδιο υλικό με το φουστάνι. Κι όλα αυτά, να σημειώσουμε, τα φορούσε για να αλλάξει το καλαθάκι της τουαλέτας (ονειρική σουρεαλιστική παρέμβαση)! Και καλά, σήμερα το συνολάκι του ονείρου ήταν λίγο κιτς -αν και εντυπωσιακό, σας βεβαιώνω- αλλα μια φορά θυμάμαι είχα δει σε όνειρο τα πιο όμορφα παπούτσια που έχω δει ποτέ μου. Κι άλλη μια φορά είχα ονειρευτεί ένα απίστευτα όμορφο φόρεμα, που δε θυμάμαι πια πως ακριβώς ήταν, αλλα θυμάμαι οτι οταν ξύπνησα και διαπίστωσα οτι αυτο το φόρεμα δεν υπήρχε, στεναχωρήθηκα κάπως. Άλλες φορές, όταν ξυπνάω απο τέτοια όνειρα, σκέφτομαι σοβαρά να γίνω σχεδιάστρια μόδας με έμπνευση τα όνειρα μου! Άλλα ξέρω εκ πείρας οτι δε μπορώ να πάρω σοβαρά αυτα που σκέφτομαι, οπότε....
Επίσης, η σχεδιάστρια των ονείρων μου έχει φτιάξει κι άλλα ρούχα για να στολίσει τους πρωταγωνιστές και τους κομπάρσους μου, αναλόγως το όνειρο. Θυμάμαι πολυ καλά τι φορούσε το ξωτικό σε ενα όνειρο α λα αρχοντας των δαχτυλιδιών που είχα βιώσει κάποτε, και το καθετί πάνω του ήταν σχεδιασμένο με κάθε λεπτομέρεια. Θυμάμαι, όταν είχα δει τον φίλο μου τον νταβιντ να παίζει το ρόλο του μοναχού (μιας παλιάς ξεχασμένης θρησκείας, λέει) να φοράει τον γκρι χιτώνα των μοναχών με το κορδόνι στη μέση, ο οποίο όμως είχε πάνω ζωγραφισμένους κόκκινους αστερίες και στον ώμο του καθόταν ένας παπαγάλος, που τα χρώματα του ταίριαζαν όμορφα με το υπόλοιπο συνολάκι!
Πριν λίγες μέρες πάλι, στο όνειρο μου πήγαινα να επισκεφθώ μία μονή (να σημειώσω οτι η επιλογή ονείρων έγινε βάση κουστουμιών και δε συνηθίζω να βλέπω όνειρα θρησκευτικού περιεχομένου!) στην οποία έτρεχαν καταρράκτες και νερά απο παντού, και στη οποία πήγαινα γιατί είχα διοριστεί στο σχολείο που στέγαζε (αντε γειά δηλαδή). Εκεί οι μοναχές έμοιαζαν μάλλον με ιθαγενείς της βόρειας Αφρικής ή με αρχαίες Αιγύπτιες, εφόσον τα μαλλιά τους ήταν πλεγμένα σε χοντρές κοτσίδες όπως στις Αιγυπτιακές τοιχογραφίες, και στο τελέιωμα τις έδεναν και τις στόλιζαν με μινιατούρες θρησκευτικών σκευών: κουταλάκια μετάληψης, σταυρούς, καντηλάκια, λιβανιστήρια, εικονίτσες της παναγίας, κεροστάτες και άλλα πολλά κρέμονταν απο τις άκρες των μαλλιών τους. Κατα τ'αλλα απο κάτω φορούσαν μαύρες κελεμπίες, και σανδάλια πλεγμένα όμορφα απο σχοινί.
Και ερωτώ εγώ, πως είναι δυνατόν στο όνειρο να υπάρχει τόση λεπτομέρεια?
Κατα τ'αλλα, η πειρατίνα μας ετοιμάζει μεγάλο ταξίδι στις Ινδίες, γιατί σαν πολύ άραξε στο λιμάνι της λέω, όπου ελπίζει να βρει τα χρώματα και τα σχήματα που θα ζωντανέψουν τα όνειρα της. Προς το παρόν, πάει να εγκαταστήσει τον ανεμιστήρα γιατί κάνει πολυυυ ζέστη και δε μπορεί να πάει για μπάνιο, γαμώτο!

Με τρελαίνουν οι αμμόλοφοι...

και περπατάω πάνω τους στα όνειρα μου....

Σαββατοβραδο

Σημερα, σαββατο βραδυ, ειπα να κατσω σπιτι εφοσον σκιστηκα στα κρασια και τις ρακες το μεσημερι και ακομα δεν εχει φυγει η νταγκλα, και εχουμε υποσχεθει στον εαυτο μας να μην το παρακανουμε (πια) γιατι σε λιγα χρονια θα μας μαζευουν με τα κουταλακια. Και αφου ειδα λαζοπουλο και αναρωτηθηκα για μια ακομη φορα γιατι σε αυτη τη χωρα ενω ειναι εμφανες οτι μας δουλευουν και μας τα τρωνε δεν εχει γινει ακομα καμια εξεργεση, ετοιμαζομαι τωρα να δω και το closer που το ειχα δει καποτε και δε μ'αρεσε ιδιαιτερα, αλλα οι καλες κριτικες με μπερδευουν και λεω να το ξαναδω μπας και μου ξεφυγε κατι.
Να γιατι δε γινεται καμια εξεργεση, βλεπουν ολοι τηλεοραση...μα τι θα γινει με μας. Αλλα και τωρα, τι εναλλακτικη εχω για να μη δω το closer, να βγω εξω παλι?
Το βρηκα..θα διαβασω ενα βιβλιο...παω!

Bjork- Cocoon

Εκκλησιες και ΑΤΜ

Γέλασα χθες βλέποντας τις ειδήσεις στο Κρητη tv και το "ρεπορτάζ-αποκάλυψη" για το μηχάνημα ΑΤΜ που σχεδιάζουν να εγκαταστήσουν έξω απο μια εκκλησία και τις αντιδράσεις της τοπικής κοινότητας. Θαμώνες ενος καφενείου έσπευσαν να μας θυμίσουν οτι κάποτε ο Χριστός τα έκανε γυαλία καρφιά επειδή μετέτρεψαν το ναό σε εμπορικό κέντρο, και δε λέω, σωστό το σκεπτικό των πιστών, αλλα δε μπόρεσα να μη σκεφτώ ειρωνικά το πόσο θα εξυπηρετούσε αυτο το ΑΤΜ τους πιστούς, νονούς και κουμπάρους που μπορεί να ξέχασαν να πάρουν μαζί τους τα 100 ευρώ φακελάκι για να το χώσουν στα ράσα του παπά, μια παράδοση θα έλεγα αρκετα διαδεδομένη στην Κρήτη- και υποψιάζομαι, στην Ελλάδα γενικότερα.
Λες και περίμεναν να μπει το ΑΤΜ για να καταλάβουν μερικοί οτι εκκλησία και χρήμα δεν πάνε μαζί. Με τόση περιουσία που έχει άλλωστε η εκκλησία της Ελλάδος, και με τόσα λεφτά που ξοδεύουν οι πιστοί εις το όνομα του πατρός και του υιού, η εγκατάσταση του ΑΤΜ δεν μοιάζει και τελείως άκυρη!
Την ίδια στιγμή, στο Γάζι Ηρακλείου ο δήμος επενδύει τα λεφτά του για να χτιστεί ενας (ακόμη) μητροπολιτικος ναος ενω πολιτες και μαθητες διαμαρτύρονται για τις απαράδεκτες συνθήκες και τον υπερπληθυσμό στο σχολείο της περιοχής και προχώρησαν σε καταλήψεις με αίτημα να χτιστεί ενα καινουργιο σχολείο (αντι του ναου).
Αλλα τα πάντα είναι θέμα προτεραιοτήτων...



Jesus Christ Superstar

Ειμάστε τρομοκράτες, όλοι, όλοι

"Λεπτομέρειες μόνο απομένουν για να αρχίσει η καταγραφή των δακτυλικών αποτυπωμάτων στα Ελληνόπουλα ηλικίας έξι ετών και άνω, καθώς η Ελλάδα, κατά παράβαση της εθνικής νομοθεσίας και όσων ορίζει το Σύνταγμα για την προστασία των παιδιών, συντάχθηκε τελικά με τον «σκληρο πυρήνα» των χωρών που απαίτησαν τη λήψη ακόμη πιο αυστηρών αντιτρομοκρατικών μέτρων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όπως αναφέρει την Πέμπτη η εφημερίδα Τα Νέα, οι θιασώτες της σκληρής γραμμής απαίτησαν τη λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων από τα παιδιά ηλικίας έξι ετών και άνω, προκειμένου να δημιουργηθεί η μεγαλύτερη βάση δεδομένων με τα στοιχεία των κατοίκων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ωστόσο, η ΕΕ δεν είναι σε θέση να διασφαλίσει ποιος τη διαχειρίζεται και με ποιο τρόπο, όπως προέκυψε και από τις πρόσφατες εκθέσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τον τρόπο με τον οποίο οι αμερικανικές αρχές χρησιμοποιούσαν δεδομένα Ευρωπαίων πολιτών".

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=885492

Και μη χειρότερα....

Μέρες Αργίας

Η επιρροή του νοτιά συνεχίστηκε και τη κυριακή που πέρασε. Ο ουρανός μου έδινε την αίσθηση οτι βρίσκομαι σε αλλο πλανήτη, στον Άρη ας πούμε (αυτος δεν είναι κόκκινος?) και έτσι όπως τριγυρνούσαμε με φίλους στα βουνά και στα λαγκάδια, όπου το πράσινο έμοιαζε με εξωπραγματικό μπλε και η κόκκινη σκόνη είχε καλύψει τον ορίζοντα, ήταν σαν να βρισκόμαστε σε διαστημική αποστολή. Πχ...οι τελευταίοι επιζώντες που ψάχνουν να βρουν ίχνη ζωής. Η πόλη έχει καταστραφεί απο την πυρηνική έκρηξη (μάλλον αυτό θα ταν), ο πολιτισμός όπως τον ξέραμε έχει τελειώσει, η τεχνολογία είναι πλέον άχρηστη. Ούτε ίντερνετ υπάρχει για να γράψω τον πόνο μου στο blog μου, ούτε για να μάθω τι έχει συμβεί στον υπόλοιπο κόσμο, να στείλω ενα μαιλ στους φίλους μου να δω αν είναι καλά. Και όχι τιποτ'αλλο, αλλα τόσα χρόνια σ'αυτη τη ζωή ουτε μια ντομάτα δεν μάθαμε να φυτεύουμε, και τα super market έχουν ήδη λεηλατηθεί. Ευτύχως σώθηκαν μια κιθάρα, ένα ούτι και ενα τουμπερλέκι, κι έτσι σκοτώνουμε το χρόνο μας μουσικά. Σιγά σιγά θα μάθουμε να επιβιώνουμε, θα ξεπεράσουμε άγνωστες ασθένειες, θα ξαναχτίσουμε έναν πολιτισμό. Και δεν μπορούμε τώρα πια να είμαστε εκλεκτικοί και δύσκολοι, με αυτα που έχουμε και με αυτους που μείναμε θα ζήσουμε.
Και έτσι θα κυλήσει ο καιρός, μέχρι να ρθουνε οι περίφημοι ΕΛ να μας πάρουνε (οι οποίοι αργούν γιατί έχουν κάτι διαπληκτισμούς με τον δίπλα πλανήτη που διεκδικεί μέρος του παραδίπλα γαλαξία, και του πλανήτη με την πράσινη σκόνη, ο οποίος ως γνωστόν ανήκει ιστορικά στους ΕΛ)

Και μετά ήρθε η δευτέρα...
(μα τι πίνω...)

τα χελιδονίσματα

Νοτιάς...ο καιρός και ο άνεμος άλλαξαν απότομα στο νησί, ο κόσμος έχει πάθει σύγχυση.
Εγώ πάλι νιώθω καλύτερα. Σήμερα φόρεσα για πρώτη φορά φέτος τα σανδάλια μου, και άπλωσα ελεύθερες τις πατούσες μου στην πλαστική καρέκλα της καφετέριας στο πάρκο. Μεγάλο γεγονός. Μπορούσα και τις έτριβα.
Ήταν όμορφα σήμερα. Οι μαμάδες βγήκαν βόλτα με τα μωρά, οι κούρδοι γιόρταζαν κάτι στην πλατεία ελευθερίας, ο κόσμος καθόταν έξω, είδα και μερικές "φρέσκιες" φατσες επιτέλους μετα απο κάμποσο καιρό φατσο-ρουτινιάσματος.
Έφαγα και παγωτό με δαμάσκηνα. Τη νύχτα του νοτιά δε, με επισκέφθηκαν διάφοροι καινούργιοι χαρακτήρες στα διαμερίσματα μου και στα καταφύγια μου, στην Γερμανία, στην Αμερική, σε μέρη που δεν υπάρχουν ακόμα. Ο δάσκαλος της οδήγησης ήταν επιτέλους ενθαρρυντικός και ευγενικός μαζί μου. Είχα βαρεθεί την κακομουτσουνίαση. Επίσης, τη νύχτα του νοτιά, η γάτα μου τρίφτηκε στον κουβά με τη χλωρίνη, και το τρίχωμα της έγινε κίτρινο, σαν τα μουστάκια των γέρων απο τη νικοτίνη. Ευτυχώς το πρώι το φυσικό της μαλλί είχε επιστρέψει, και κοιμόταν χαριτωμένα στο κουτί με τις κάλτσες.
Σκέφτομαι, αύριο θα είναι καλύτερα, θα έχω καλή παρέα και θα είμαι στην παραλία.

Σήμερα το πρωί....

"Το κολαστήριο"
Bela Tarr, 1989

Αγία Νοσταλγία

Αγία Νοσταλγία
πέλαγο ανοιχτό,
πόσα σκαριά έχεις πάρει
για πάντα στο βυθό;

Αγία Νοσταλγία
φιλώ την εικόνα σου.
Δεν έχω απόψε πού να πάω,
δέξου με στο δώμα σου.

Αγία Νοσταλγία
τις αγάπες μου καλώ
μέσα από καθρέφτη
παραμορφωτικό.

Αγία Νοσταλγία
της μνήμης αδερφή
είσαι αγκάθι, βάλσαμο
τραγούδι και στριγκλιά μαζί.

Αγία Νοσταλγία
ανίκητο θεριό
έχεις κλείσει την καρδιά μου
σε λαβύρινθο.

Θ. Παπακωνσταντίνου

Alegria

Αφιερωμένο σ΄αυτούς που ηταν μαζί μου εκείνο το βράδυ, σ'αυτον τον τόπο, σ'αυτη την εποχή, σ'αυτη την ηλικία, και στις κοπελίτσες μου!

Σκήνες καθημερινού ελληνικού σουρρεαλισμου

Ένας απο τους λόγους που μ'αρέσει αυτη η (τρισκατάρατη) χώρα, ειναι ο καθημερινός σουρρεαλισμός που βιώνω. Ειδικά αυτες τις μέρες που απεργούν τα σκουπιδιάρικα και η γειτονιά έγινε πιο χάλια απ'οτι ήταν. Να, σήμερα το πρωί πέρασα απο τις γνωστές συμπληγάδες (δηλ. τα ατάκτως παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεξιά και αριστερά στο κωλόστενο με λακούβες χωρίς πεζοδρόμιο) αναγκαστικά καβαλικεύοντας με το αμάξι τις σκουπιδοσακούλες που έχουν καταρρεύσει απο το σκουπιδο-έβερεστ (εννοείτε πως οι ελληνάρες δεν μείωσαν την κατανάλωση-ρίψη σκουπιδίων, ουτε τα κρατάνε στο μπαλκόνι τους σαν κι εμάς τους μαλάκες)...και την ίδια στιγμή περνάει δίπλα απο το σκουπιδο-έβερεστ και η πλέον κλασσική super wow-sexy mama γκόμενα με το trendy συνολάκι της, η οποία μάλλον ζει σε άρνηση και νομίζει πως το Ηράκλειο τση Κρήτης είναι ίσο κι όμοιο με το L.A. (και συνεπως πρέπει να ντυνόμαστε ανάλογα). Σούρρεαλ σκηνικό ένα ήταν αυτό.
Αργότερα, εγώ το ντόπιο μπαστερδεμένο πολιτισμικά άλιεν, βάζω το φουστανάκι μου,παίρνω το ποδηλατάκι μου, και προσπερνώντας τα εμπόδια-λακούβες, τα εμπόδια-εκτοξεύομενοι πεζοί και τα εμπόδια- αμάξια death proof, φτάνω στο ανθοπωλείο όπου αγόρασα ενα γλαστράκι βασιλικού (θα μαγείρευα μακαρόνια αλ πέστο αργότερα). Μετά, κατευθυνόμενη προς το μαγαζί ενος φίλου για τον δεύτερο καφέ της ημέρας, μπήκα στα τουρκόστενα (εκεί που μένουν οι τσιγγάνοι) -μια απο τις αγαπημένες μου περιοχές στην πόλη γιατι ειναι γεμάτο στενάκια και παλιά σπίτια.
Εκεί, στο μαγαζί του φίλου μου, δεν χόρταινα να βλέπω σούρρεαλ σκηνικά απο τη βιτρίνα. Πέντε άντρες, αισχροί, μαλλιαροί και βρώμικοι καθάριζαν ενα αμάξι-ντενεκέ με azax.... (με azax!!!) με τα σκυλάδικα τσίτα στο ράδιο. Μετά περνάει μια τσιγγάνα με ενα ασπρο μουστάκι μεγαλύτερο απο του πατέρα μου. Μετά περνάει και ο γέρος "1 ευρώ" (ενας γνωστός σαλεμένος της πόλης ο οποίος περπατάει και μουρμουρίζει ακατάπαυστα "1 ευρώ, 1 ευρώ, 1 ευρώ", χωρίς όμως να κόβει ταχύτητα για να του το δώσεις!)
Το απόγευμα με βρίσκει σε ένα παρακμιακό μπαρ που ποτέ δεν είχα προσέξει... κόκκινο ντεκόρ, ανώμαλο πάτωμα, ατμόσφαιρα David Lynch (α λα blue velvet) και μουσική pink floyd. Τι σου είναι η παγκοσμοιοποίηση όμως!

(χασμουρητό)

Είναι κάτι ώρες και στιγμές που(με)βαριέμαι φρικτά και ανελέητα, και σκέφτομαι: πως είναι δυνατόν να είμαι τόσο ενδιαφέρον άτομο στη φαντασία μου και τόσο βαρετό στην πραγματικότητα? Αυτο το χάσμα μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας μου χει φάει τη ζωή!Αλλα βέβαια, η έννοια της πραγματικότητας όπως και της φαντασίας είναι λίγο μπερδεμένες...αλλα αυτη είναι μια μεγάλη κουβέντα, την οποία δεν θα κάνω τώρα γιατί βαριέμαι. Πάω να ετοιμαστώ για το σινεμα. Ελπίζω ο Sweeney Todd να μου φτιάξει τη διάθεση. Τα λέμε!

: )

Και η βρόχα έπεφτε, right through…

(Fragments of an academic exercise… “An autobiography”)

"I have given up the idea of writing a “good” autobiography a long time now.
I think the story about me trying to write autobiographies is more interesting, and this is what I will attempt to narrate to you.
I started writing diaries when I was about 8 years old. I don’t know why, probably I saw it on a kid’s show or something.
Then, my writing was limited to events that happened in school, what we ate for lunch, my favorite toy, such things… and I would always start writing with the phrase “dear diary” (I was actually writing this phrase in English, that why I suspect there was some kind of influence there!)
However, as I was growing up my diaries started having a purpose; the more I grew up, the more demanding and even stressful the purpose.
You see, at some point I realized the function autobiographies have in society, and this is when I became more aware of what I was putting down on paper.

A small note here… maybe diaries do not classify as autobiographies, I don’t know, but for me it was a linear thing, something that I could put together when I’m a grandma and make sense of my life and my times. Maybe it could become a book, something like Anais Nin’s diaries (which I never read).
Anais Nin though seemed to care less about sharing intimate parts of her life. Me, on the other hand, I was very worried of what would happen if somebody read my diaries- especially when I was still living with my parents and my little sister was sneaking in my room looking for anything to use against me (she found a pack of cigarettes once and showed it to my parents…big drama!)

Another time, I forgot my diary on the ferry and forever lost it. The thought that somebody found it and read it made me feel embarrassed for a long time, even though I will never know who that was and she/he had no idea who I was.
Other crazy thoughts worried me, like what would happen if I suddenly died young and my parents would read the diaries… very embarrassing, even though dead people are not supposed to care about such stuff!
Thus, self-censorship was my solution for a long time; everything I was writing was parent-friendly, or as close to it as possible!

Then, when I was 18 and moved to ….(country)… to study, I had my own place and felt more independent, less obligated to write parent-friendly stuff. I put all my past diaries in a suitcase and locked it with a lock; I gave this suitcase to my ex-boyfriend who has his own house back in ….(place)…- and they are still there (the plan is to take the suitcase back when I move back and have my own place with a big storage room).

My diaries then became more sophisticated; apparently influenced by the academia, where I had to write sophisticated papers, well structured, argumentative and all that. My life recorded in the diaries started to look like that as well.
Since I lived abroad for 10 years, my Greek language skills got worse too (I did so many unacceptable spelling mistakes) but I never attempted to write in English since it is still impossible for me to express properly in that language (even though now I realize this is not always the case...I am experiencing language-bastardization)!

Since I was 18 and a growing academic, recording my thoughts and political/philosophical theories in my diaries became a major goal. I was less concerned by simply describing events, now I liked to over-analyze them! Then, I really struggled to liberate myself from the idea that somebody would read my diaries because it would prevent me from writing things that were important to me, but I wouldn’t feel comfortable for other people to know.
I started pressuring myself to write these things because I believed that if one day I want to go back to my diaries to make sense of myself, I will be losing a large part… I had to be honest! The truth is my memory is so bad, that I really depend on my diaries to remember past events and thoughts.

For a while then, I became very overwhelmed by analyzing me, who I am, why I am the way I am, why I am so stupid some times, why I am so great some others. It was a time that I became very judgmental on me. I was completely crashing my own self-esteem! I used a lot of self-sarcasm so that I could be judgmental and funny at the same time to make it easier on me. That really helped actually, it made me happier and able to escape my misery often! Sarcasm, self-sarcasm and irony became my major defense and strategy, and way of living since then (I love it!)

However, as the number of my diaries increased and my style of writing was continuously changing according to where I was and how I was, I realized my major purpose in writing these diaries might not be served. I would never get to know me if I keep changing my writing so radically from time to time!
And the funny thing is, I recently realized that the reasons of these changes have little to do with me and my psycho-synthesis (I hope this word exists in English) but more on what I wanted to achieve each time when I started writing a new diary.
I try to direct my self more through my writing rather than the other way around.

And since my identity has become completely mixed up after living 4 years in …(country)…, 2 years in …(another country)… traveling a lot in between and facing many diverse situations and people while still being very attached to my …(birth country)… lifestyle and home, recording this life and describing my self in one manner has become impossible. I realized that constantly contradicting my self in my diaries is absolutely normal and expectable. That’s why I often contradict myself in real life as well. That’s very annoying sometimes!

What I concluded after all these years of writing diaries? That it is sometimes very-very misleading to use autobiographies as undeniable recordings of truths about one’s self and about historical events; at least when the people writing these autobiographies are like me! I was mainly writing more in my diaries when I was very happy, very lonely, very miserable or when I had to say something to “the world”. All the in-between psychological situations were kind of dismissed.

I became increasingly aware that my writing was defining me and the way I remember my life rather the other way around.
Before I thought there was a way to be honest and representative of myself in my writings, now I know this is an illusion; at least in my case. I struggled with being honest for a long time, when my self and my life seemed very complex to be described in paper.
I found many different ways to deal with this confusion.

For example, for a while (inspired by the movie “Amelie”) I only described small little details of my life in my diaries, something like this: “I am in my hotel room in Santorini. There is a big dark could out of the window. I drink an orange juice while observing a little bug walking on the white wall. The curtains are blue. Somebody is laughing outside”. In this way, I was able to recall events or moments of my life without being influenced by my style of writing or my thoughts. It would “purely” bring back to my mind situations, without further comments that would lead me to partial psycho-analytical conclusions about myself.

…………………………………(part missing)

Actually, the whole story is a bit more complicated, but that’s why in this autobiography I describe more my diaries rather than real events, or else it would look more like a drama-comedy soap opera, completely influenced by the way I view these past events now in the present where everything is over and I can rationalize my past; even though then I had a completely different idea.

What I do now? Since I realized I really depend on my diaries to remembers things- considering my memory is bad- and since I realized the way I write about me and my life is influenced by many things according to the times in a way that makes it impossible to have a clear idea of what happened or who I am; since I am able to control my memories and myself through my writings; I decided to change my style of writing once again.

For a while I thought to stop writing diaries altogether because I was tainting my memory and my perception of myself with my own prejudice.
Then I remembered the phrase my first love wrote to me on a cafeteria receipt when I was 16 years old, still nice and simple: “Life is not beautiful; we make it”.
Ironically, this guy died in a motorcycle accident when he was 17 and since then I still have this cafeteria-receipt note, always in my wallet as a reminder.

Taking this statement as my starting point, I recently did something very radical: I tore apart some pages of my past diary (the one I have here, because there many more I don’t have access right now), the ones I consider to be unnecessarily hurting me by preserving painful, controversial and not complete truths. I decided to make more happy things for me to remember, more simple, and more pure, like the ones I was writing when I was inspired by Amelie.
In my new diary, there are no complete or structured texts, just random phrases that can recall moments of my life, little sketches or lyrics from songs. The pages I tore apart I used to make collages in my new diary. I tried to make beautiful things out of them to cast their evil away, to make me a happy grandma if I make it that far!

It was frustrating to realize that my diaries will never serve their major goal because my memory was so processed by language. It was simply a representation of texts, photographs and objects when in reality it was much more.
I still wonder which side of my self I was trying to expose to the world all this time and what I wanted to say to me and to the others. Everything seems to be a part of a big CV that wants to be something important when it grows up.
Getting rid of these illusions was very liberating for me- finally! Tearing apart previous parts of my diaries and being seemingly “simplistic” in my new one doesn’t seem “fake” to me. It is not “hiding” trauma or truth because of fear of who I am. Because there is not a single truth or a single me. I am only presenting a new edition of the “true me”, what I had always been doing anyway; recording one side of my story at the time for different purposes. Real life will never be sufficiently described in paper anyway (or even on a blog page)" <--(recent addition...obviously!).

The end!

(Πως χαράμισα την ) Εκλειψη Σελήνης

Οταν έμαθα ότι η έκλειψη σελήνης θα φαινόταν στην Ελλάδα πέμπτη ξημερώματα, αποφάσισα οτι η τετάρτη είναι η κατάλληλη μέρα για να ταξιδέψω με καράβι, έτσι ώστε οταν φτάσω το ξημέρωμα να μπορέσω να τη δω (αυτο γιατί με ξέρω, δεν υπήρχε περίπτωση να κατάφερνα να με ξυπνήσω άγρια χαράματα και να με πείσω να βγω απο το κρεβάτι). Επίσης, σκέφτηκα ότι ενα λιμάνι και η θάλασσα αποτελούν το ιδανικό τοπίο για να την απολαύσω.
Το τραγικό μου λάθος το κατάλαβα όταν έφτασε η στιγμή να βγω απο το πλοίο μάζι με άλλους εκατοντάδες ανυπόμονους επιβάτες που έσπρωχναν αδιακρίτως, και ήρθα αντιμέτωπη με ένα χαοτικό σκηνικό: ενας συνωστισμος ανθρώπων, αυτοκινήτων και φορτηγών, κόρνες, φωνές, μπινελίκια και ουρές στην πιάτσα των taxi. Την έκλειψη την είδα μόνο φευγαλέα, εφόσον ήταν απλά αδύνατον να σταθώ χωρίς να ποδοπατηθώ, και όταν αποφάσισα να απομακρυνθώ απο το χάος ήταν ήδη αργά. Τελικά, στο δρόμο πρόλαβα να δω την συννεφιασμένη πανσέληνο να κρύβεται πίσω απο τα βουνά, ένα υπέροχο θέαμα όντως.
Το συμπέρασμα της ημέρας: λίγο αυτοπειθαρχία (στο πρωινό ξύπνημα) δεν βλάπτει!
Συμπέρασμα ημέρας 2: θα πρεπε μάλλον να είχα κοιμηθεί την προηγούμενη σε κάποια παραλία, ή έστω εκτός πόλης!
Συμπέρασμα ημέρας 3: ώρες ώρες μου την δίνουν άσχημα οι άνθρωποι και τα μηχανοκίνητα τροχοφόρα!

Για μια πατρίδα...

"Όλοι ξαναργυνούν κάποτε σε μια πατρίδα. Μπορεί να κυλήσει πολύς καιρός, οι θάλασσες της ως τότε να 'χουν στερέψει και τα ποτάμια να 'χουν γίνει ξέρες, όμως τα μάτια της καρδιάς δεν προσέχουν τέτοιες λεπτομέρειες. Γιατί η καρδιά έχει την ευλογημένη συνήθεια να προσηλώνεται στο παρελθόν, για να μη παρατηρεί τα μικροελαττώματα και τις φθορές από τον χρόνο που επιζητούν οι μικρόψυχοι."

Παρίσι, Τρίτη 21 Οκτωβρίου 1913.

"Στους πρόποδες του Φεγγαριού θα ζούσα και δεν θα ξανάφευγα ποτέ. Για κανένα εξωτερικό, για καμία λαμπερή πόλη. Από δω θα πραγματοποιούσα τα μικρά μου ταξίδια, με τη δύναμη της σκέψης, και θα πήγαινα όπου ήθελα.
Στους πρόποδες του Φεγγαριού, όπως σε κάθε τόπο που διαλέγει κανείς για να χαρίσει την καρδιά του, βρίσκονται συμπυκνωμένα όλα τα μυστικά του κόσμου. Αυτό είναι πατρίδα. Να μπορείς να βρίσκεις σε κάθε μόριο της ατμόσφαιρας όλα τα υπόλοιπα.
Αυτό είναι και αγάπη. Να μπορείς να βλέπεις σ'εναν άνθρωπο όλους τους άλλους, σε μια γυναίκα την ανθρωπότητα. Και να μοιράζεσαι μαζί της την ψυχή σου, να μεταλαβαίνεις την σκέψη της και να παίρνεις αντίδωρο την αύρα της που σεργιανάει ο άνεμος. Αυτό είναι ο έρωτας........"

Σαμοθράκη, Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 1927.

Αποσπάσματα από το ημερολόγιο του Παύλου Λενουδια, μέσα από το βιβλίο της Σοφίας Θωμοπούλου, "Στους πρόποδες του Φεγγαριού".