Για τη μέρα της γυναίκας, tribute στη σκύλα!

Ήρθε με μεγάλη καθυστέρηση επιτέλους να με επισκεφθεί το γνωστό-άγνωστο "πρεζάκι" (που δεν είναι πρεζάκι), γνωστό και ως "σκύλα". Περάσαμε το (δύσκολο) τεστ της μη-αλλαξιμότητας και βγήκαμε το ίδιο καμμένες όπως τότε. Μεγάλη η χαρά. Όλε! Υπήρχε μία αγωνία όσο να ναι...
Με αυτή τη γυναίκα ποτέ δεν ταιριάζαμε καθόλου. Στην αρχή αλληλομισιόμασταν. Δεν πάλευε η μια την άλλη με τίποτα. Βαμμένη ξανθιά και μεικ απ αυτή, αχτένιστο μαλλί μηνών και φόρμες εγώ. Χατζηγιάννης αυτή, μωρά στη φωτιά εγώ. Κτλ, κτλ.
Αλλα μερικές φορές μπορείς να ξεπεράσεις διαφορές και ελαττώματα και να δημιουργήσεις φιλίες με τα πιό απλά υλικά. Στη δική μας περίπτωση, τα υλικά ήταν ένας (επεισοδιακός) χωρισμός, 2 σκουπόξυλα, ένα πλαστικό μπαλάκι, και μια κατασκονισμένη πολυθρόνα (η οποία έφαγε πολύ ξύλο). Να, η σκύλα εκέινη την εποχή τα χε φτιάξει με εναν απάλευτο γκόμενο, του τύπου "ελληνάρα" όπως έλεγα τότε. Του στυλ της δηλαδή. Γιάκ. Μπαινόβγαιναν στο σπίτι για μήνες χωρίς να μου δίνουν σημασία, κι εγώ επίσης. Υπήρχε ένα θέμα ζήλιας, πισώπλατου κουτσομπολιού και γενικώς ξινίλας τότε, που επίσης με εκνεύριζε φοβερά. Πιό πολύ γιατί έβλεπα το στερεότυπο του "οι γυναίκες δεν ξέρουν απο φιλία, είναι ανταγνωνιστικές, κουτσομπόλες, κατίνες" κτλ να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μου. Πάντα έβρισκα αυτό το στερεότυπο γελοίο, γιατί πάντα είχα καλές και μακροχρόνιες φιλίες με γυναίκες που δεν στηρίζονταν σε συζητήσεις για μόδα, ταμπόν, πόσο την έχει ο δικός σου, τι πλακάκι να βάλω στη κουζίνα, ποιά έχει πιο πολυ κυτταρίτιδα και τα σχετικά. Και τελικά ναι, υπήρχαν τέτοιες γυναίκες, διαπίστωσα τότε. Φρίκη.
Τελικά όμως, η θεωρία μου οτι τέτοιες γυναίκες αναπτύσσονται και ευδοκιμούν σε συγκεκριμένα κοινωνικά σκηνικά (συχνότερα στημένα στην ελλάδα) και ότι αμα αλλάξεις το σκηνικό βλέπεις άλλες "κρυφές" γυναίκες βγήκε σωστή. Έτσι τότε, όταν ο ελληνάρας γκόμενος λάκισε με αισχρό τρόπο και η σκύλα είχε λυσσάξει, ήρθε η ευκαιρία να αλλάξει το σκηνικό. Ξεβίδωσαμε κάτι σκουπόξυλα, και βαρούσαμε αλύπητα την κατακαημένη πολυθρόνα που είχε μαζέψει σκόνη ετών, για να ξεθυμάνει αυτή, χωρίς ιδιαίτερο λόγο εγώ. Και αφού ξετινάξαμε καλά-καλά την πολυθρόνα και σηκώσαμε τη σκόνη της σαχάρας στο διαμέρισμα, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι άλλο με τα σκουπόξυλα. Και κάπως έτσι εφευρέσαμε ένα καινούργιο είδος μπεηζμποουλ με σκουπόξυλα και ένα φούξια πλαστικό μπαλάκι για σκύλους. Ο απολογισμός: κάτι καρούμπαλα, μια σπασμένη λάμπα, μια τρύπα στον τοίχο, και μια μοναδική φιλία σπανιου τύπου που κρατάει γερή και σταθερή εδώ και κάτι χρόνια. Και εξ'αποστάσεως παρακαλώ. Και όλα αυτά χωρίς να αλλάξει καμία απο τις δυο μας (με συνέπεια ακόμα να αλληλοδουλευόμαστε για τις ζωές που κάνουμε). Έτσι, για να μην λένε μερικοί οτι τέτοια πράγματα μεταξύ γυναικών δεν γίνονται. Ου ρε!
Και σας αφήνω με μία ατάκα της σκύλας, που πέταξε όταν παρολίγο να πέσει απο την καρέκλα αφού είχαμε πίει όλο το βόσπορο: "εγω δε πέφτω ρε! Είμαι γυναίκα!" (περιττό να πω ότι έπεσε πολύ μούντζα μετά).

200803

Το δάκρυ χαράς κύλησε στο λαιμό, αφου πρώτα είχε διασχίσει με δυσκολία ένα δάσος απο τρίχες. Το μούσι βρισκόταν λίγο πιο κάτω απο το μάτι. Στο λαιμό στέγνωσε, και έμεινε εκεί για πάντα.

Ακούγωντας δεύτερο πρόγραμμα μια ζεστή μέρα στην Αθήνα. Η κουζίνα του Γ. τέτοια ώρα έχει ένα όμορφο, απαλό και μελαγχολικό φως. Νιώθω μια σιγουριά. Σαν κι αυτές τις γυναίκες που, όπως λένε και οι φαλλοκράτες, η κουζίνα είναι το βασίλειο τους. Έτσι είμαι κι εγώ τώρα. Κι έχω ήδη πλύνει τα πιάτα, καθάρισα το νεροχύτη, και τώρα ζεσταίνω τα μακαρόνια για να φάω. Τώρα παίζει τη "θαλασσογραφία".

Έχει πλάκα να έχεις 2 πατρίδες και πολλές ζωές.

le cafe

Ο εφιάλτης στη θάλασσα με τις μάνες!

Και ναι λοιπόν, όσο κι αν ήθελα να πιστεύω οτι μπορώ να μείνω ακλόνητη απο τις κοινωνικές πιέσεις (έμμεσες ή άμεσες) και τις κοινωνικές συμβάσεις που συγχίζουν το μυαλό και τα θέλω, ήρθε και το χθεσινό (ενδιαφέρον κατα τ'αλλα) όνειρο:
Περπατάω στο λιμάνι αμέριμνη. Ξαφνικά σηκώνω το βλέμμα μου και διαπιστώνω οτι η μαρίνα είναι γεμάτη με αραγμένα μικρά γιώτ, και πάνω στο καθένα κάθεται απο μία μάνα αγκαλιά με το μωρό της. Να σημειώσουμε εδώ οτι οι μανες μοιάζανε με πρωταγωνίστριες σαπουνοπερων στυλ τολμη και γοητεια, νοικοκυρες σε απόγνωση, βέρα στο δεξί και τα σχετικά ξενερουά. Εκεί λοιπόν που έχω αποχαυνώσει απο το σκηνικό, τρώω φλας οτι έχω ξεχάσει λέει καπου το δικό μου μωρό (το οποίο πριν δεν υπήρχε αλλα ξεφύτρωσε απο το πουθενά όπως συνήθως συμβαίνει στα όνειρα!) και έντρομη αντιλαμβάνομαι οτι το έχω αφήσει να κάθεται πάνω σε ένα παλίο αναποδογυρισμένο γιώτ! Την ώρα που αποφασίζω να τρέξω να το πιάσω, το μωρό γλυστράει και πέφτει μέσα στο νερό. Πέφτω κι εγώ στο νερό και προσπαθώ να το σώσω, αλλα μάταια, το μωρό συνέχεια γλυστράει απο τα χέρια μου και βουλιάζει. Στο τέλος, βλέπω και ένα καρχαρία να περνάει (εικαστική παρέμβαση ή ονειρικός υπαινιγμός οτι μάλλον το μωρό μου τελικά έγινε μεζεδάκι).
Ηθικό δίδαγμα της ημέρας: μάλλον πρέπει να βάλω τις γιαγιάδες μου στο mute! (γιατί τώρα τελευταία με πρήζουν παραπάνω με το ερώτημα "εσυ ποτε θα γίνεις μάνα?")
Αμάν πιά με αυτή την κοινωνική εξελιχτική θεωρία (σχολείο, σπουδές, σταθερή δουλεία, αυτοκίνητο, σπίτι & τα συναφή κοινωνικά αξεσουάρ με ανάλογη νοοτροπία). Λίγη παρέκκλιση και φαντασία δεν βλάπτει. Κι άλλωστε, άμα κάνω οικογένεια και μωρό θέλω να το κάνω με φυσικό τρόπο και όχι να μου βγει απο τη μύτη! :Ρ
Και τώρα ας πάω μια βολτίτσα γιατί η μέρα είναι όμορφη...τσάο!

Μια εικόνα μόνο...

www.intifada.gr