Μέρες Αργίας

Η επιρροή του νοτιά συνεχίστηκε και τη κυριακή που πέρασε. Ο ουρανός μου έδινε την αίσθηση οτι βρίσκομαι σε αλλο πλανήτη, στον Άρη ας πούμε (αυτος δεν είναι κόκκινος?) και έτσι όπως τριγυρνούσαμε με φίλους στα βουνά και στα λαγκάδια, όπου το πράσινο έμοιαζε με εξωπραγματικό μπλε και η κόκκινη σκόνη είχε καλύψει τον ορίζοντα, ήταν σαν να βρισκόμαστε σε διαστημική αποστολή. Πχ...οι τελευταίοι επιζώντες που ψάχνουν να βρουν ίχνη ζωής. Η πόλη έχει καταστραφεί απο την πυρηνική έκρηξη (μάλλον αυτό θα ταν), ο πολιτισμός όπως τον ξέραμε έχει τελειώσει, η τεχνολογία είναι πλέον άχρηστη. Ούτε ίντερνετ υπάρχει για να γράψω τον πόνο μου στο blog μου, ούτε για να μάθω τι έχει συμβεί στον υπόλοιπο κόσμο, να στείλω ενα μαιλ στους φίλους μου να δω αν είναι καλά. Και όχι τιποτ'αλλο, αλλα τόσα χρόνια σ'αυτη τη ζωή ουτε μια ντομάτα δεν μάθαμε να φυτεύουμε, και τα super market έχουν ήδη λεηλατηθεί. Ευτύχως σώθηκαν μια κιθάρα, ένα ούτι και ενα τουμπερλέκι, κι έτσι σκοτώνουμε το χρόνο μας μουσικά. Σιγά σιγά θα μάθουμε να επιβιώνουμε, θα ξεπεράσουμε άγνωστες ασθένειες, θα ξαναχτίσουμε έναν πολιτισμό. Και δεν μπορούμε τώρα πια να είμαστε εκλεκτικοί και δύσκολοι, με αυτα που έχουμε και με αυτους που μείναμε θα ζήσουμε.
Και έτσι θα κυλήσει ο καιρός, μέχρι να ρθουνε οι περίφημοι ΕΛ να μας πάρουνε (οι οποίοι αργούν γιατί έχουν κάτι διαπληκτισμούς με τον δίπλα πλανήτη που διεκδικεί μέρος του παραδίπλα γαλαξία, και του πλανήτη με την πράσινη σκόνη, ο οποίος ως γνωστόν ανήκει ιστορικά στους ΕΛ)

Και μετά ήρθε η δευτέρα...
(μα τι πίνω...)