Ειμάστε τρομοκράτες, όλοι, όλοι

"Λεπτομέρειες μόνο απομένουν για να αρχίσει η καταγραφή των δακτυλικών αποτυπωμάτων στα Ελληνόπουλα ηλικίας έξι ετών και άνω, καθώς η Ελλάδα, κατά παράβαση της εθνικής νομοθεσίας και όσων ορίζει το Σύνταγμα για την προστασία των παιδιών, συντάχθηκε τελικά με τον «σκληρο πυρήνα» των χωρών που απαίτησαν τη λήψη ακόμη πιο αυστηρών αντιτρομοκρατικών μέτρων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όπως αναφέρει την Πέμπτη η εφημερίδα Τα Νέα, οι θιασώτες της σκληρής γραμμής απαίτησαν τη λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων από τα παιδιά ηλικίας έξι ετών και άνω, προκειμένου να δημιουργηθεί η μεγαλύτερη βάση δεδομένων με τα στοιχεία των κατοίκων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ωστόσο, η ΕΕ δεν είναι σε θέση να διασφαλίσει ποιος τη διαχειρίζεται και με ποιο τρόπο, όπως προέκυψε και από τις πρόσφατες εκθέσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τον τρόπο με τον οποίο οι αμερικανικές αρχές χρησιμοποιούσαν δεδομένα Ευρωπαίων πολιτών".

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=885492

Και μη χειρότερα....

Μέρες Αργίας

Η επιρροή του νοτιά συνεχίστηκε και τη κυριακή που πέρασε. Ο ουρανός μου έδινε την αίσθηση οτι βρίσκομαι σε αλλο πλανήτη, στον Άρη ας πούμε (αυτος δεν είναι κόκκινος?) και έτσι όπως τριγυρνούσαμε με φίλους στα βουνά και στα λαγκάδια, όπου το πράσινο έμοιαζε με εξωπραγματικό μπλε και η κόκκινη σκόνη είχε καλύψει τον ορίζοντα, ήταν σαν να βρισκόμαστε σε διαστημική αποστολή. Πχ...οι τελευταίοι επιζώντες που ψάχνουν να βρουν ίχνη ζωής. Η πόλη έχει καταστραφεί απο την πυρηνική έκρηξη (μάλλον αυτό θα ταν), ο πολιτισμός όπως τον ξέραμε έχει τελειώσει, η τεχνολογία είναι πλέον άχρηστη. Ούτε ίντερνετ υπάρχει για να γράψω τον πόνο μου στο blog μου, ούτε για να μάθω τι έχει συμβεί στον υπόλοιπο κόσμο, να στείλω ενα μαιλ στους φίλους μου να δω αν είναι καλά. Και όχι τιποτ'αλλο, αλλα τόσα χρόνια σ'αυτη τη ζωή ουτε μια ντομάτα δεν μάθαμε να φυτεύουμε, και τα super market έχουν ήδη λεηλατηθεί. Ευτύχως σώθηκαν μια κιθάρα, ένα ούτι και ενα τουμπερλέκι, κι έτσι σκοτώνουμε το χρόνο μας μουσικά. Σιγά σιγά θα μάθουμε να επιβιώνουμε, θα ξεπεράσουμε άγνωστες ασθένειες, θα ξαναχτίσουμε έναν πολιτισμό. Και δεν μπορούμε τώρα πια να είμαστε εκλεκτικοί και δύσκολοι, με αυτα που έχουμε και με αυτους που μείναμε θα ζήσουμε.
Και έτσι θα κυλήσει ο καιρός, μέχρι να ρθουνε οι περίφημοι ΕΛ να μας πάρουνε (οι οποίοι αργούν γιατί έχουν κάτι διαπληκτισμούς με τον δίπλα πλανήτη που διεκδικεί μέρος του παραδίπλα γαλαξία, και του πλανήτη με την πράσινη σκόνη, ο οποίος ως γνωστόν ανήκει ιστορικά στους ΕΛ)

Και μετά ήρθε η δευτέρα...
(μα τι πίνω...)

τα χελιδονίσματα

Νοτιάς...ο καιρός και ο άνεμος άλλαξαν απότομα στο νησί, ο κόσμος έχει πάθει σύγχυση.
Εγώ πάλι νιώθω καλύτερα. Σήμερα φόρεσα για πρώτη φορά φέτος τα σανδάλια μου, και άπλωσα ελεύθερες τις πατούσες μου στην πλαστική καρέκλα της καφετέριας στο πάρκο. Μεγάλο γεγονός. Μπορούσα και τις έτριβα.
Ήταν όμορφα σήμερα. Οι μαμάδες βγήκαν βόλτα με τα μωρά, οι κούρδοι γιόρταζαν κάτι στην πλατεία ελευθερίας, ο κόσμος καθόταν έξω, είδα και μερικές "φρέσκιες" φατσες επιτέλους μετα απο κάμποσο καιρό φατσο-ρουτινιάσματος.
Έφαγα και παγωτό με δαμάσκηνα. Τη νύχτα του νοτιά δε, με επισκέφθηκαν διάφοροι καινούργιοι χαρακτήρες στα διαμερίσματα μου και στα καταφύγια μου, στην Γερμανία, στην Αμερική, σε μέρη που δεν υπάρχουν ακόμα. Ο δάσκαλος της οδήγησης ήταν επιτέλους ενθαρρυντικός και ευγενικός μαζί μου. Είχα βαρεθεί την κακομουτσουνίαση. Επίσης, τη νύχτα του νοτιά, η γάτα μου τρίφτηκε στον κουβά με τη χλωρίνη, και το τρίχωμα της έγινε κίτρινο, σαν τα μουστάκια των γέρων απο τη νικοτίνη. Ευτυχώς το πρώι το φυσικό της μαλλί είχε επιστρέψει, και κοιμόταν χαριτωμένα στο κουτί με τις κάλτσες.
Σκέφτομαι, αύριο θα είναι καλύτερα, θα έχω καλή παρέα και θα είμαι στην παραλία.

Σήμερα το πρωί....

"Το κολαστήριο"
Bela Tarr, 1989

Αγία Νοσταλγία

Αγία Νοσταλγία
πέλαγο ανοιχτό,
πόσα σκαριά έχεις πάρει
για πάντα στο βυθό;

Αγία Νοσταλγία
φιλώ την εικόνα σου.
Δεν έχω απόψε πού να πάω,
δέξου με στο δώμα σου.

Αγία Νοσταλγία
τις αγάπες μου καλώ
μέσα από καθρέφτη
παραμορφωτικό.

Αγία Νοσταλγία
της μνήμης αδερφή
είσαι αγκάθι, βάλσαμο
τραγούδι και στριγκλιά μαζί.

Αγία Νοσταλγία
ανίκητο θεριό
έχεις κλείσει την καρδιά μου
σε λαβύρινθο.

Θ. Παπακωνσταντίνου

Alegria

Αφιερωμένο σ΄αυτούς που ηταν μαζί μου εκείνο το βράδυ, σ'αυτον τον τόπο, σ'αυτη την εποχή, σ'αυτη την ηλικία, και στις κοπελίτσες μου!

Σκήνες καθημερινού ελληνικού σουρρεαλισμου

Ένας απο τους λόγους που μ'αρέσει αυτη η (τρισκατάρατη) χώρα, ειναι ο καθημερινός σουρρεαλισμός που βιώνω. Ειδικά αυτες τις μέρες που απεργούν τα σκουπιδιάρικα και η γειτονιά έγινε πιο χάλια απ'οτι ήταν. Να, σήμερα το πρωί πέρασα απο τις γνωστές συμπληγάδες (δηλ. τα ατάκτως παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεξιά και αριστερά στο κωλόστενο με λακούβες χωρίς πεζοδρόμιο) αναγκαστικά καβαλικεύοντας με το αμάξι τις σκουπιδοσακούλες που έχουν καταρρεύσει απο το σκουπιδο-έβερεστ (εννοείτε πως οι ελληνάρες δεν μείωσαν την κατανάλωση-ρίψη σκουπιδίων, ουτε τα κρατάνε στο μπαλκόνι τους σαν κι εμάς τους μαλάκες)...και την ίδια στιγμή περνάει δίπλα απο το σκουπιδο-έβερεστ και η πλέον κλασσική super wow-sexy mama γκόμενα με το trendy συνολάκι της, η οποία μάλλον ζει σε άρνηση και νομίζει πως το Ηράκλειο τση Κρήτης είναι ίσο κι όμοιο με το L.A. (και συνεπως πρέπει να ντυνόμαστε ανάλογα). Σούρρεαλ σκηνικό ένα ήταν αυτό.
Αργότερα, εγώ το ντόπιο μπαστερδεμένο πολιτισμικά άλιεν, βάζω το φουστανάκι μου,παίρνω το ποδηλατάκι μου, και προσπερνώντας τα εμπόδια-λακούβες, τα εμπόδια-εκτοξεύομενοι πεζοί και τα εμπόδια- αμάξια death proof, φτάνω στο ανθοπωλείο όπου αγόρασα ενα γλαστράκι βασιλικού (θα μαγείρευα μακαρόνια αλ πέστο αργότερα). Μετά, κατευθυνόμενη προς το μαγαζί ενος φίλου για τον δεύτερο καφέ της ημέρας, μπήκα στα τουρκόστενα (εκεί που μένουν οι τσιγγάνοι) -μια απο τις αγαπημένες μου περιοχές στην πόλη γιατι ειναι γεμάτο στενάκια και παλιά σπίτια.
Εκεί, στο μαγαζί του φίλου μου, δεν χόρταινα να βλέπω σούρρεαλ σκηνικά απο τη βιτρίνα. Πέντε άντρες, αισχροί, μαλλιαροί και βρώμικοι καθάριζαν ενα αμάξι-ντενεκέ με azax.... (με azax!!!) με τα σκυλάδικα τσίτα στο ράδιο. Μετά περνάει μια τσιγγάνα με ενα ασπρο μουστάκι μεγαλύτερο απο του πατέρα μου. Μετά περνάει και ο γέρος "1 ευρώ" (ενας γνωστός σαλεμένος της πόλης ο οποίος περπατάει και μουρμουρίζει ακατάπαυστα "1 ευρώ, 1 ευρώ, 1 ευρώ", χωρίς όμως να κόβει ταχύτητα για να του το δώσεις!)
Το απόγευμα με βρίσκει σε ένα παρακμιακό μπαρ που ποτέ δεν είχα προσέξει... κόκκινο ντεκόρ, ανώμαλο πάτωμα, ατμόσφαιρα David Lynch (α λα blue velvet) και μουσική pink floyd. Τι σου είναι η παγκοσμοιοποίηση όμως!

(χασμουρητό)

Είναι κάτι ώρες και στιγμές που(με)βαριέμαι φρικτά και ανελέητα, και σκέφτομαι: πως είναι δυνατόν να είμαι τόσο ενδιαφέρον άτομο στη φαντασία μου και τόσο βαρετό στην πραγματικότητα? Αυτο το χάσμα μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας μου χει φάει τη ζωή!Αλλα βέβαια, η έννοια της πραγματικότητας όπως και της φαντασίας είναι λίγο μπερδεμένες...αλλα αυτη είναι μια μεγάλη κουβέντα, την οποία δεν θα κάνω τώρα γιατί βαριέμαι. Πάω να ετοιμαστώ για το σινεμα. Ελπίζω ο Sweeney Todd να μου φτιάξει τη διάθεση. Τα λέμε!