Σιωπηλός πανικός

Κι ενώ το σύμπαν καταρρέει (δεν είναι ανάγκη να σχολιάσω την επικαιρότητα, δες ημερομηνία και θα θυμηθείς τι παίζει στην Ελλάδα αυτή την περίοδο) εγώ αναρωτιέμαι πότε και αν θα μεγαλώσω, πότε θα βγω απο το "Κατερίνα-Γώγου"-mode (αν και υπάρχουν και κάτι εξάρσεις χαζοχαρουμενίτιδας) και γενικά αναμένω πότε θα μου συμβεί κάτι τέτοιο:

Kárhozat (1988)

Όλα είναι σπείρα...

Πριν απο ένα χρόνο περίπου έγραφα στο ημερολόγιο μου, στο χαρτί με στυλό (απαρχαιωμένη μέθοδος που τελικά μάλλον προτιμώ): "αν μείνω άλλο ένα χρόνο στο ηράκλειο με τη ζωή ως έχει, θα καταντήσω σαν την Κατερίνα Γώγου, το νιώθω. Μένει μόνο να αρχίσω να γράφω ποιήματα του τύπου: τα όνειρα πετάχτηκαν μαζί με το τελευταίο χαρτί απο σουβλάκι. Καρκινοπαθή ροχαλητά συνοδεύουν τις νύχτες μου και φλέματα βγαίνουν απο την οθόνη της τηλεόρασης, μετά το CSI Miami. Εμένα οι φίλοι μου είναι άδεια μπουκάλια jack κι ένα τασάκι αποτσίγαρα, παράνομα απο τον Ιούλη του 2009".
I changed that alright...!
Αφού ήρθε η ανατροπή, μαζί με την Ζηνοβία (πρώην Carmen la Latina), βουτιές στη φύση και ταξίδια στα βαλκάνια και ένα σωρό άλλα πράγματα, τώρα είμαστε πάλι στη φάση να γίνουμε Γώγου. Και φτου κι απο την αρχή! Whatever works...!
Χθες, στην άλλη ζωή των ονείρων κλείστηκα έξω απο το σπίτι μου και φορούσα τις καρό ροζ πιτζάμες μου, και δεν ήξερα τι να κάνω...τραγωδία!

Green hot chili peppers

ε ναι λοιπόν, είμαι μία απαράδεκτη μπλόγκερ! Γράφω όποτε μου καβλώσει, καμία συνέπεια, όπως και στη ζωή...τέλοσπάντων...και να πεις ότι είμαι τόσο πολυάσχολη που δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ με αυτό το ρημάδι το μπλογκ...ξανα-τέλοσπαντων.
Απο την τελευταία φορά που έγραψα πάντως, και τι δεν έκανα...πήγα βουλγαρία, βερολίνο, βρήκα και έχασα δουλειές, καινούργιες γνωριμίες, παντρευο-γεννοβολήσανε διάφοροι, χαμός...
Καιιι, τελευταία, ενώ αναρωτιόμουν τι μέλλον έχει ένα τελείως αλλοπρόσαλλο άτομο σαν κι εμένα στην καταραμένη νήσο (αυτό είναι άλλο μπλογκ), που μου έχει μπλοκάρει επιθυμίες, τσάκρα, όνειρα, σώμα κτλ, έκανα και μερικές υπερβάσεις που μου έδωσαν ελπίδες, οτι ναι, μπορείς να είσαι διαφορετικός και να παρουσιάζεις παρεκκλίνουσα συμπεριφορά σε μία πάνω-κάτω μονοδιάστατη κοινωνία...και ακόμα ολίγον παραδοσιακή. Και σιγά πιά, τι είμαι...που να μουν δηλαδή καμιά λεσβία γκοθού τρανσεξουάλ σατανίστρια. Αλλά και πάλι.
Το θέμα της ανεργίας να λύσουμε μόνο, γιατί 2 μήνες τώρα δε λέει...!

αυτά...και κάτι που ξέθαψα απο τα παλιά:



Μια φορά και έναν καιρό
ένας φίλος παλιός
που έτυχε να'ναι αλεπού λέει κι αυτός

θυμάμαι είχε πεί μια ιστορία... Περισσότερα
που'χε ακούσει παλιά
για έναν βάλτο που'χε πάρει
το φεγγάρι αγκαλιά.

Και μια αλεπού που έμενε εκεί
κλεισμένη χρόνια
κι όλα αυτά σιωπηλή φυλακή
να παλεύει παντού
λίγο χώμα να βρεί
για να φυτέψει
ένα σπόρο από στάχυ στη γη.

Ένα σπόρο
από τους λίγους
που'χε πάρει μαζί
μήπως και δώσει
λέει στο βούρκο ζωή
και έσκαβε τόσο βαθιά
φοβόταν λέει πως το χώμα
δεν είχε ακούσει τις ευχές της ακόμα.

Ή πως ήθελε
λίγο απ'το όνειρό της να κλέψει
και κράταγε μέσα του
ότι είχε φυτέψει
χωρίς βλαστάρι να βλέπει,
να παίρνει καρπούς
και μοιάζαν ψεύτικα
όλα της αλεπούς.

Μα έσκαβε ακόμα πιο βαθειά
και που να δείς
όταν απάντησε η γη
κι ο ήλιος της αυγής
για τον τελευταίο σπόρο
που είχε βάλει απ'το όνειρό της
τότε κοίταξε ψηλά
και ακούν ακόμα το ουρλιαχτό της.

Πήρε λοιπόν τους καρπούς
και ενώ δεν είχε να φάει
τους έβαλε όλους στο χώμα
και άρχισε να γελάει
και άρχισε λέει
να βλέπει από τις στίβες βουνά
είδε φεγγάρι και ήλιο
να κυνηγιούνται ξανά.

Έτσι ξεχνούσε την πείνα,
την κομμένη ουρά της
τα βρώμικα χόρτα
που υπήρχαν κοντά της
βούταγε μέσα στη λάσπη
έμοιαζε θάλασσα τώρα
είχε τριγύρω τα στάχια,
χρυσαφίζαν σαν δώρα.

Και κάθε φορά
που η γη γεννούσε
τα μάτια σήκωνε
ψηλά στον ουρανό κοιτούσε
κι άφηνε το ουρλιαχτό της
να φοβίζει τα πουλιά
που όταν νοιώθανε ζωή
πέταγαν τόσο χαμηλά.

Μα φύλαγε τους σπόρους
πιο πολύ κι απ'την ζωή της
το μοναδικό όνειρό της
που ταξίδευε μαζί της
διάλεξε εκεί
στον βάλτο να τ'αφήσει
και έσκυψε στη γη
να της μιλήσει

Θες δε θες θα βγούνε κι άλλα
πιο καλά και πιο μεγάλα
σκάβω βαθιά και σ'αφήνω φυλαχτό
ένα ακόμα ουρλιαχτό.
Αντίκρυ λέει θανάτου
η αλεπού του βάλτου
το τελευταίο ουρλιαχτό της
στη γη το 'θαψε εμπρός της
και φώναξε στο στάχυ
τύχη καλή ρε νά'χει
να τ'αγκαλιάζει
η γη και ο ήλιος αν θα βγεί.

Για τη μέρα της γυναίκας, tribute στη σκύλα!

Ήρθε με μεγάλη καθυστέρηση επιτέλους να με επισκεφθεί το γνωστό-άγνωστο "πρεζάκι" (που δεν είναι πρεζάκι), γνωστό και ως "σκύλα". Περάσαμε το (δύσκολο) τεστ της μη-αλλαξιμότητας και βγήκαμε το ίδιο καμμένες όπως τότε. Μεγάλη η χαρά. Όλε! Υπήρχε μία αγωνία όσο να ναι...
Με αυτή τη γυναίκα ποτέ δεν ταιριάζαμε καθόλου. Στην αρχή αλληλομισιόμασταν. Δεν πάλευε η μια την άλλη με τίποτα. Βαμμένη ξανθιά και μεικ απ αυτή, αχτένιστο μαλλί μηνών και φόρμες εγώ. Χατζηγιάννης αυτή, μωρά στη φωτιά εγώ. Κτλ, κτλ.
Αλλα μερικές φορές μπορείς να ξεπεράσεις διαφορές και ελαττώματα και να δημιουργήσεις φιλίες με τα πιό απλά υλικά. Στη δική μας περίπτωση, τα υλικά ήταν ένας (επεισοδιακός) χωρισμός, 2 σκουπόξυλα, ένα πλαστικό μπαλάκι, και μια κατασκονισμένη πολυθρόνα (η οποία έφαγε πολύ ξύλο). Να, η σκύλα εκέινη την εποχή τα χε φτιάξει με εναν απάλευτο γκόμενο, του τύπου "ελληνάρα" όπως έλεγα τότε. Του στυλ της δηλαδή. Γιάκ. Μπαινόβγαιναν στο σπίτι για μήνες χωρίς να μου δίνουν σημασία, κι εγώ επίσης. Υπήρχε ένα θέμα ζήλιας, πισώπλατου κουτσομπολιού και γενικώς ξινίλας τότε, που επίσης με εκνεύριζε φοβερά. Πιό πολύ γιατί έβλεπα το στερεότυπο του "οι γυναίκες δεν ξέρουν απο φιλία, είναι ανταγνωνιστικές, κουτσομπόλες, κατίνες" κτλ να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μου. Πάντα έβρισκα αυτό το στερεότυπο γελοίο, γιατί πάντα είχα καλές και μακροχρόνιες φιλίες με γυναίκες που δεν στηρίζονταν σε συζητήσεις για μόδα, ταμπόν, πόσο την έχει ο δικός σου, τι πλακάκι να βάλω στη κουζίνα, ποιά έχει πιο πολυ κυτταρίτιδα και τα σχετικά. Και τελικά ναι, υπήρχαν τέτοιες γυναίκες, διαπίστωσα τότε. Φρίκη.
Τελικά όμως, η θεωρία μου οτι τέτοιες γυναίκες αναπτύσσονται και ευδοκιμούν σε συγκεκριμένα κοινωνικά σκηνικά (συχνότερα στημένα στην ελλάδα) και ότι αμα αλλάξεις το σκηνικό βλέπεις άλλες "κρυφές" γυναίκες βγήκε σωστή. Έτσι τότε, όταν ο ελληνάρας γκόμενος λάκισε με αισχρό τρόπο και η σκύλα είχε λυσσάξει, ήρθε η ευκαιρία να αλλάξει το σκηνικό. Ξεβίδωσαμε κάτι σκουπόξυλα, και βαρούσαμε αλύπητα την κατακαημένη πολυθρόνα που είχε μαζέψει σκόνη ετών, για να ξεθυμάνει αυτή, χωρίς ιδιαίτερο λόγο εγώ. Και αφού ξετινάξαμε καλά-καλά την πολυθρόνα και σηκώσαμε τη σκόνη της σαχάρας στο διαμέρισμα, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι άλλο με τα σκουπόξυλα. Και κάπως έτσι εφευρέσαμε ένα καινούργιο είδος μπεηζμποουλ με σκουπόξυλα και ένα φούξια πλαστικό μπαλάκι για σκύλους. Ο απολογισμός: κάτι καρούμπαλα, μια σπασμένη λάμπα, μια τρύπα στον τοίχο, και μια μοναδική φιλία σπανιου τύπου που κρατάει γερή και σταθερή εδώ και κάτι χρόνια. Και εξ'αποστάσεως παρακαλώ. Και όλα αυτά χωρίς να αλλάξει καμία απο τις δυο μας (με συνέπεια ακόμα να αλληλοδουλευόμαστε για τις ζωές που κάνουμε). Έτσι, για να μην λένε μερικοί οτι τέτοια πράγματα μεταξύ γυναικών δεν γίνονται. Ου ρε!
Και σας αφήνω με μία ατάκα της σκύλας, που πέταξε όταν παρολίγο να πέσει απο την καρέκλα αφού είχαμε πίει όλο το βόσπορο: "εγω δε πέφτω ρε! Είμαι γυναίκα!" (περιττό να πω ότι έπεσε πολύ μούντζα μετά).

200803

Το δάκρυ χαράς κύλησε στο λαιμό, αφου πρώτα είχε διασχίσει με δυσκολία ένα δάσος απο τρίχες. Το μούσι βρισκόταν λίγο πιο κάτω απο το μάτι. Στο λαιμό στέγνωσε, και έμεινε εκεί για πάντα.

Ακούγωντας δεύτερο πρόγραμμα μια ζεστή μέρα στην Αθήνα. Η κουζίνα του Γ. τέτοια ώρα έχει ένα όμορφο, απαλό και μελαγχολικό φως. Νιώθω μια σιγουριά. Σαν κι αυτές τις γυναίκες που, όπως λένε και οι φαλλοκράτες, η κουζίνα είναι το βασίλειο τους. Έτσι είμαι κι εγώ τώρα. Κι έχω ήδη πλύνει τα πιάτα, καθάρισα το νεροχύτη, και τώρα ζεσταίνω τα μακαρόνια για να φάω. Τώρα παίζει τη "θαλασσογραφία".

Έχει πλάκα να έχεις 2 πατρίδες και πολλές ζωές.

le cafe