Kárhozat (1988)

Όλα είναι σπείρα...

Πριν απο ένα χρόνο περίπου έγραφα στο ημερολόγιο μου, στο χαρτί με στυλό (απαρχαιωμένη μέθοδος που τελικά μάλλον προτιμώ): "αν μείνω άλλο ένα χρόνο στο ηράκλειο με τη ζωή ως έχει, θα καταντήσω σαν την Κατερίνα Γώγου, το νιώθω. Μένει μόνο να αρχίσω να γράφω ποιήματα του τύπου: τα όνειρα πετάχτηκαν μαζί με το τελευταίο χαρτί απο σουβλάκι. Καρκινοπαθή ροχαλητά συνοδεύουν τις νύχτες μου και φλέματα βγαίνουν απο την οθόνη της τηλεόρασης, μετά το CSI Miami. Εμένα οι φίλοι μου είναι άδεια μπουκάλια jack κι ένα τασάκι αποτσίγαρα, παράνομα απο τον Ιούλη του 2009".
I changed that alright...!
Αφού ήρθε η ανατροπή, μαζί με την Ζηνοβία (πρώην Carmen la Latina), βουτιές στη φύση και ταξίδια στα βαλκάνια και ένα σωρό άλλα πράγματα, τώρα είμαστε πάλι στη φάση να γίνουμε Γώγου. Και φτου κι απο την αρχή! Whatever works...!
Χθες, στην άλλη ζωή των ονείρων κλείστηκα έξω απο το σπίτι μου και φορούσα τις καρό ροζ πιτζάμες μου, και δεν ήξερα τι να κάνω...τραγωδία!

Green hot chili peppers

ε ναι λοιπόν, είμαι μία απαράδεκτη μπλόγκερ! Γράφω όποτε μου καβλώσει, καμία συνέπεια, όπως και στη ζωή...τέλοσπάντων...και να πεις ότι είμαι τόσο πολυάσχολη που δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ με αυτό το ρημάδι το μπλογκ...ξανα-τέλοσπαντων.
Απο την τελευταία φορά που έγραψα πάντως, και τι δεν έκανα...πήγα βουλγαρία, βερολίνο, βρήκα και έχασα δουλειές, καινούργιες γνωριμίες, παντρευο-γεννοβολήσανε διάφοροι, χαμός...
Καιιι, τελευταία, ενώ αναρωτιόμουν τι μέλλον έχει ένα τελείως αλλοπρόσαλλο άτομο σαν κι εμένα στην καταραμένη νήσο (αυτό είναι άλλο μπλογκ), που μου έχει μπλοκάρει επιθυμίες, τσάκρα, όνειρα, σώμα κτλ, έκανα και μερικές υπερβάσεις που μου έδωσαν ελπίδες, οτι ναι, μπορείς να είσαι διαφορετικός και να παρουσιάζεις παρεκκλίνουσα συμπεριφορά σε μία πάνω-κάτω μονοδιάστατη κοινωνία...και ακόμα ολίγον παραδοσιακή. Και σιγά πιά, τι είμαι...που να μουν δηλαδή καμιά λεσβία γκοθού τρανσεξουάλ σατανίστρια. Αλλά και πάλι.
Το θέμα της ανεργίας να λύσουμε μόνο, γιατί 2 μήνες τώρα δε λέει...!

αυτά...και κάτι που ξέθαψα απο τα παλιά:



Μια φορά και έναν καιρό
ένας φίλος παλιός
που έτυχε να'ναι αλεπού λέει κι αυτός

θυμάμαι είχε πεί μια ιστορία... Περισσότερα
που'χε ακούσει παλιά
για έναν βάλτο που'χε πάρει
το φεγγάρι αγκαλιά.

Και μια αλεπού που έμενε εκεί
κλεισμένη χρόνια
κι όλα αυτά σιωπηλή φυλακή
να παλεύει παντού
λίγο χώμα να βρεί
για να φυτέψει
ένα σπόρο από στάχυ στη γη.

Ένα σπόρο
από τους λίγους
που'χε πάρει μαζί
μήπως και δώσει
λέει στο βούρκο ζωή
και έσκαβε τόσο βαθιά
φοβόταν λέει πως το χώμα
δεν είχε ακούσει τις ευχές της ακόμα.

Ή πως ήθελε
λίγο απ'το όνειρό της να κλέψει
και κράταγε μέσα του
ότι είχε φυτέψει
χωρίς βλαστάρι να βλέπει,
να παίρνει καρπούς
και μοιάζαν ψεύτικα
όλα της αλεπούς.

Μα έσκαβε ακόμα πιο βαθειά
και που να δείς
όταν απάντησε η γη
κι ο ήλιος της αυγής
για τον τελευταίο σπόρο
που είχε βάλει απ'το όνειρό της
τότε κοίταξε ψηλά
και ακούν ακόμα το ουρλιαχτό της.

Πήρε λοιπόν τους καρπούς
και ενώ δεν είχε να φάει
τους έβαλε όλους στο χώμα
και άρχισε να γελάει
και άρχισε λέει
να βλέπει από τις στίβες βουνά
είδε φεγγάρι και ήλιο
να κυνηγιούνται ξανά.

Έτσι ξεχνούσε την πείνα,
την κομμένη ουρά της
τα βρώμικα χόρτα
που υπήρχαν κοντά της
βούταγε μέσα στη λάσπη
έμοιαζε θάλασσα τώρα
είχε τριγύρω τα στάχια,
χρυσαφίζαν σαν δώρα.

Και κάθε φορά
που η γη γεννούσε
τα μάτια σήκωνε
ψηλά στον ουρανό κοιτούσε
κι άφηνε το ουρλιαχτό της
να φοβίζει τα πουλιά
που όταν νοιώθανε ζωή
πέταγαν τόσο χαμηλά.

Μα φύλαγε τους σπόρους
πιο πολύ κι απ'την ζωή της
το μοναδικό όνειρό της
που ταξίδευε μαζί της
διάλεξε εκεί
στον βάλτο να τ'αφήσει
και έσκυψε στη γη
να της μιλήσει

Θες δε θες θα βγούνε κι άλλα
πιο καλά και πιο μεγάλα
σκάβω βαθιά και σ'αφήνω φυλαχτό
ένα ακόμα ουρλιαχτό.
Αντίκρυ λέει θανάτου
η αλεπού του βάλτου
το τελευταίο ουρλιαχτό της
στη γη το 'θαψε εμπρός της
και φώναξε στο στάχυ
τύχη καλή ρε νά'χει
να τ'αγκαλιάζει
η γη και ο ήλιος αν θα βγεί.