"Όλοι ξαναργυνούν κάποτε σε μια πατρίδα. Μπορεί να κυλήσει πολύς καιρός, οι θάλασσες της ως τότε να 'χουν στερέψει και τα ποτάμια να 'χουν γίνει ξέρες, όμως τα μάτια της καρδιάς δεν προσέχουν τέτοιες λεπτομέρειες. Γιατί η καρδιά έχει την ευλογημένη συνήθεια να προσηλώνεται στο παρελθόν, για να μη παρατηρεί τα μικροελαττώματα και τις φθορές από τον χρόνο που επιζητούν οι μικρόψυχοι."
Παρίσι, Τρίτη 21 Οκτωβρίου 1913.
"Στους πρόποδες του Φεγγαριού θα ζούσα και δεν θα ξανάφευγα ποτέ. Για κανένα εξωτερικό, για καμία λαμπερή πόλη. Από δω θα πραγματοποιούσα τα μικρά μου ταξίδια, με τη δύναμη της σκέψης, και θα πήγαινα όπου ήθελα.
Στους πρόποδες του Φεγγαριού, όπως σε κάθε τόπο που διαλέγει κανείς για να χαρίσει την καρδιά του, βρίσκονται συμπυκνωμένα όλα τα μυστικά του κόσμου. Αυτό είναι πατρίδα. Να μπορείς να βρίσκεις σε κάθε μόριο της ατμόσφαιρας όλα τα υπόλοιπα.
Αυτό είναι και αγάπη. Να μπορείς να βλέπεις σ'εναν άνθρωπο όλους τους άλλους, σε μια γυναίκα την ανθρωπότητα. Και να μοιράζεσαι μαζί της την ψυχή σου, να μεταλαβαίνεις την σκέψη της και να παίρνεις αντίδωρο την αύρα της που σεργιανάει ο άνεμος. Αυτό είναι ο έρωτας........"
Σαμοθράκη, Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 1927.
Αποσπάσματα από το ημερολόγιο του Παύλου Λενουδια, μέσα από το βιβλίο της Σοφίας Θωμοπούλου, "Στους πρόποδες του Φεγγαριού".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου