Το δάκρυ χαράς κύλησε στο λαιμό, αφου πρώτα είχε διασχίσει με δυσκολία ένα δάσος απο τρίχες. Το μούσι βρισκόταν λίγο πιο κάτω απο το μάτι. Στο λαιμό στέγνωσε, και έμεινε εκεί για πάντα.
Ακούγωντας δεύτερο πρόγραμμα μια ζεστή μέρα στην Αθήνα. Η κουζίνα του Γ. τέτοια ώρα έχει ένα όμορφο, απαλό και μελαγχολικό φως. Νιώθω μια σιγουριά. Σαν κι αυτές τις γυναίκες που, όπως λένε και οι φαλλοκράτες, η κουζίνα είναι το βασίλειο τους. Έτσι είμαι κι εγώ τώρα. Κι έχω ήδη πλύνει τα πιάτα, καθάρισα το νεροχύτη, και τώρα ζεσταίνω τα μακαρόνια για να φάω. Τώρα παίζει τη "θαλασσογραφία".
Έχει πλάκα να έχεις 2 πατρίδες και πολλές ζωές.
Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2009
Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2009
Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2009
Ο εφιάλτης στη θάλασσα με τις μάνες!
Και ναι λοιπόν, όσο κι αν ήθελα να πιστεύω οτι μπορώ να μείνω ακλόνητη απο τις κοινωνικές πιέσεις (έμμεσες ή άμεσες) και τις κοινωνικές συμβάσεις που συγχίζουν το μυαλό και τα θέλω, ήρθε και το χθεσινό (ενδιαφέρον κατα τ'αλλα) όνειρο:
Περπατάω στο λιμάνι αμέριμνη. Ξαφνικά σηκώνω το βλέμμα μου και διαπιστώνω οτι η μαρίνα είναι γεμάτη με αραγμένα μικρά γιώτ, και πάνω στο καθένα κάθεται απο μία μάνα αγκαλιά με το μωρό της. Να σημειώσουμε εδώ οτι οι μανες μοιάζανε με πρωταγωνίστριες σαπουνοπερων στυλ τολμη και γοητεια, νοικοκυρες σε απόγνωση, βέρα στο δεξί και τα σχετικά ξενερουά. Εκεί λοιπόν που έχω αποχαυνώσει απο το σκηνικό, τρώω φλας οτι έχω ξεχάσει λέει καπου το δικό μου μωρό (το οποίο πριν δεν υπήρχε αλλα ξεφύτρωσε απο το πουθενά όπως συνήθως συμβαίνει στα όνειρα!) και έντρομη αντιλαμβάνομαι οτι το έχω αφήσει να κάθεται πάνω σε ένα παλίο αναποδογυρισμένο γιώτ! Την ώρα που αποφασίζω να τρέξω να το πιάσω, το μωρό γλυστράει και πέφτει μέσα στο νερό. Πέφτω κι εγώ στο νερό και προσπαθώ να το σώσω, αλλα μάταια, το μωρό συνέχεια γλυστράει απο τα χέρια μου και βουλιάζει. Στο τέλος, βλέπω και ένα καρχαρία να περνάει (εικαστική παρέμβαση ή ονειρικός υπαινιγμός οτι μάλλον το μωρό μου τελικά έγινε μεζεδάκι).
Ηθικό δίδαγμα της ημέρας: μάλλον πρέπει να βάλω τις γιαγιάδες μου στο mute! (γιατί τώρα τελευταία με πρήζουν παραπάνω με το ερώτημα "εσυ ποτε θα γίνεις μάνα?")
Αμάν πιά με αυτή την κοινωνική εξελιχτική θεωρία (σχολείο, σπουδές, σταθερή δουλεία, αυτοκίνητο, σπίτι & τα συναφή κοινωνικά αξεσουάρ με ανάλογη νοοτροπία). Λίγη παρέκκλιση και φαντασία δεν βλάπτει. Κι άλλωστε, άμα κάνω οικογένεια και μωρό θέλω να το κάνω με φυσικό τρόπο και όχι να μου βγει απο τη μύτη! :Ρ
Και τώρα ας πάω μια βολτίτσα γιατί η μέρα είναι όμορφη...τσάο!
Περπατάω στο λιμάνι αμέριμνη. Ξαφνικά σηκώνω το βλέμμα μου και διαπιστώνω οτι η μαρίνα είναι γεμάτη με αραγμένα μικρά γιώτ, και πάνω στο καθένα κάθεται απο μία μάνα αγκαλιά με το μωρό της. Να σημειώσουμε εδώ οτι οι μανες μοιάζανε με πρωταγωνίστριες σαπουνοπερων στυλ τολμη και γοητεια, νοικοκυρες σε απόγνωση, βέρα στο δεξί και τα σχετικά ξενερουά. Εκεί λοιπόν που έχω αποχαυνώσει απο το σκηνικό, τρώω φλας οτι έχω ξεχάσει λέει καπου το δικό μου μωρό (το οποίο πριν δεν υπήρχε αλλα ξεφύτρωσε απο το πουθενά όπως συνήθως συμβαίνει στα όνειρα!) και έντρομη αντιλαμβάνομαι οτι το έχω αφήσει να κάθεται πάνω σε ένα παλίο αναποδογυρισμένο γιώτ! Την ώρα που αποφασίζω να τρέξω να το πιάσω, το μωρό γλυστράει και πέφτει μέσα στο νερό. Πέφτω κι εγώ στο νερό και προσπαθώ να το σώσω, αλλα μάταια, το μωρό συνέχεια γλυστράει απο τα χέρια μου και βουλιάζει. Στο τέλος, βλέπω και ένα καρχαρία να περνάει (εικαστική παρέμβαση ή ονειρικός υπαινιγμός οτι μάλλον το μωρό μου τελικά έγινε μεζεδάκι).
Ηθικό δίδαγμα της ημέρας: μάλλον πρέπει να βάλω τις γιαγιάδες μου στο mute! (γιατί τώρα τελευταία με πρήζουν παραπάνω με το ερώτημα "εσυ ποτε θα γίνεις μάνα?")
Αμάν πιά με αυτή την κοινωνική εξελιχτική θεωρία (σχολείο, σπουδές, σταθερή δουλεία, αυτοκίνητο, σπίτι & τα συναφή κοινωνικά αξεσουάρ με ανάλογη νοοτροπία). Λίγη παρέκκλιση και φαντασία δεν βλάπτει. Κι άλλωστε, άμα κάνω οικογένεια και μωρό θέλω να το κάνω με φυσικό τρόπο και όχι να μου βγει απο τη μύτη! :Ρ
Και τώρα ας πάω μια βολτίτσα γιατί η μέρα είναι όμορφη...τσάο!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)