Οταν έμαθα ότι η έκλειψη σελήνης θα φαινόταν στην Ελλάδα πέμπτη ξημερώματα, αποφάσισα οτι η τετάρτη είναι η κατάλληλη μέρα για να ταξιδέψω με καράβι, έτσι ώστε οταν φτάσω το ξημέρωμα να μπορέσω να τη δω (αυτο γιατί με ξέρω, δεν υπήρχε περίπτωση να κατάφερνα να με ξυπνήσω άγρια χαράματα και να με πείσω να βγω απο το κρεβάτι). Επίσης, σκέφτηκα ότι ενα λιμάνι και η θάλασσα αποτελούν το ιδανικό τοπίο για να την απολαύσω.
Το τραγικό μου λάθος το κατάλαβα όταν έφτασε η στιγμή να βγω απο το πλοίο μάζι με άλλους εκατοντάδες ανυπόμονους επιβάτες που έσπρωχναν αδιακρίτως, και ήρθα αντιμέτωπη με ένα χαοτικό σκηνικό: ενας συνωστισμος ανθρώπων, αυτοκινήτων και φορτηγών, κόρνες, φωνές, μπινελίκια και ουρές στην πιάτσα των taxi. Την έκλειψη την είδα μόνο φευγαλέα, εφόσον ήταν απλά αδύνατον να σταθώ χωρίς να ποδοπατηθώ, και όταν αποφάσισα να απομακρυνθώ απο το χάος ήταν ήδη αργά. Τελικά, στο δρόμο πρόλαβα να δω την συννεφιασμένη πανσέληνο να κρύβεται πίσω απο τα βουνά, ένα υπέροχο θέαμα όντως.
Το συμπέρασμα της ημέρας: λίγο αυτοπειθαρχία (στο πρωινό ξύπνημα) δεν βλάπτει!
Συμπέρασμα ημέρας 2: θα πρεπε μάλλον να είχα κοιμηθεί την προηγούμενη σε κάποια παραλία, ή έστω εκτός πόλης!
Συμπέρασμα ημέρας 3: ώρες ώρες μου την δίνουν άσχημα οι άνθρωποι και τα μηχανοκίνητα τροχοφόρα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου