Το δάκρυ χαράς κύλησε στο λαιμό, αφου πρώτα είχε διασχίσει με δυσκολία ένα δάσος απο τρίχες. Το μούσι βρισκόταν λίγο πιο κάτω απο το μάτι. Στο λαιμό στέγνωσε, και έμεινε εκεί για πάντα.
Ακούγωντας δεύτερο πρόγραμμα μια ζεστή μέρα στην Αθήνα. Η κουζίνα του Γ. τέτοια ώρα έχει ένα όμορφο, απαλό και μελαγχολικό φως. Νιώθω μια σιγουριά. Σαν κι αυτές τις γυναίκες που, όπως λένε και οι φαλλοκράτες, η κουζίνα είναι το βασίλειο τους. Έτσι είμαι κι εγώ τώρα. Κι έχω ήδη πλύνει τα πιάτα, καθάρισα το νεροχύτη, και τώρα ζεσταίνω τα μακαρόνια για να φάω. Τώρα παίζει τη "θαλασσογραφία".
Έχει πλάκα να έχεις 2 πατρίδες και πολλές ζωές.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου